فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

ن

هراينه : آن است كه به تازى « 1 » گويند على « 2 » [ كلّ ] حال .

هيون : سرمست بود .

بشن : بند آهنين بود يا برنجين كه بر چيزها « 3 » زنند .

آهون : آن است كه به تازى « نقب » « 4 » خوانند .

غلطيدن : مراغه است . چون ستورى و مانند آن مراغه كند گويند مىغلتد .

آغاليدن : آن بود كه دو تن بر يكديگر گمارند از جهت سحق .

چميدن : رفتن بود .

كشن : انبوه بود ، و هر رسنى كه آن را باز بسته باشند كشن خوانند .

پهنه : آن است كه به بازىگاه « 5 » بر آن گوى زنند يعنى چوگان .

دميدن : بوق و مانند آن را دميدن گويند . / 325 /

دنيدن : آن است كه به تازى « بطر » گويند و هر چيزى كه شاطر باشد و مىدود آن دويدن آن را « دنه » خوانند و گردنده [ و ] دنان .

شليدن ( ؟ ) : ؟ ؟ ؟ وژندن ( ؟ ) بود .

( بخشيدن ؟ ) : دو چيز ضدّ يكديگر بود ، و نيز تبر كه ( ؟ ) را بخجسيدن ( ؟ ) گويند .

پژمان « 6 » : اندوهمند بود .

ربون « 7 » : چيزى بود كه پيش از كار « 8 » به پيشه‌كار دهند .

كلان : بزرگ .

ريمن « 9 » : پليد بود .

شفليدن « 10 » : صفير زدن بود .

توسن : كره اسپ بود كه رياضت نداشته باشد .

گرزمان : بهشت بود .

( 1 ) . م : شادى . ( 2 ) . م : عل . ( 3 ) . ملك : يا رنجيرها . ( 4 ) . م : لقب . ( 5 ) . م : به تازى گاه . ( 6 ) . م : ژمان . ( 7 ) . ملك : ريوند . ( 8 ) . ملك : كال . ( 9 ) . ملك : ريمند . ( 10 ) . دانشگاه : سنبليدن ، م : سيليدن .