فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٠

م

م

م

ديهيم : ديهيم و گرزن تاج ( بود . )

رام : آراميده بود و فرمان‌بر ( بود . )

بزم : مجلس مى خوردن و شادى كردن بود .

رزم : كارزار بود .

غرم : غرم گوسفند ( و ) ميش كوهى بود .

سرانجام و فرجام و انجام : هر سه آخر كار بود .

بافدم « 1 » و هميشه و همواره : همه يكى است .

گرم و تف « 2 » و درد و تپش و اندوه و تالواسه و تاسه : همه يك معنى [ دارد . ]

خيم : خوى بود ، و هم جراحت .

دژخيم : آن است كه به تازى « جلاد » خوانند و مردم كشد .

خرام : آن بود كه كسى را خبر دهند به مهمانى . ( آن ) رفتن را خرام گويند .

دم : آن است كه به تازى « نفس » گويند .

سوتام : يعنى اندك مايه .

تهم : آن است كه به تازى « عظيم » گويند . / 322 /

بلخم : آن است كه به تازى « مقلاع » خوانند .

پشكم و ايوان : همه يكى است ، و به تازى « صفه » خوانند .

پدرام : آرميده و شادى بود .

گاودم « 3 » : بوق بود .

( 1 ) . م : بافدام ، پ 1568 : فدم ( بافدم در صحاح الفرس و برهان به معنى سرانجام است ) . ( 2 ) . م : كف . ( 3 ) . م : كلوم .