فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

ش

ش

ش

درفش : درفش علمى بود كه در « 1 » حربگاه همه لشكر چشم بدان دارند و آن را « قلب ( گاه ) » خوانند .

پژوهش « 2 » : تجسس است .

پوزش : آن است كه به تازى « عذر » خوانند .

درخش : برق بود كه از ابر بجهد .

ستايش و نيايش : هر دو عنايت . « 3 »

پرخاش [ و ] جنگ و پيكار و آشوب : همه يكى است .

رامش و شادى و شادكامى و شادمانى : همه يكى است .

( گش ) : آن است كه به تازى صفرا و سودا و بلغم گويند .

وش « 4 » : بند بود .

كاهش : آن بود كه به تازى « دق » گويند .

نيارش « 5 » و خو « 6 » : گياهى بود كه در ميان غلّه بود ، و آن چوب كه گلگران بر آن نشسته كار كنند .

خروش : زارى كردن بود و بانگ بلند .

سروش : فرشته بود ، و خرد [ را ] نيز گويند ، و خرد چون به كمال رسد فرشته است . / 318 /

( 1 ) . پ 1568 : اندر . ( 2 ) . نسخهء دانشگاه ازينجا تا « كوپال » افتاده است . ( 3 ) . م : عتاب ، ظ : عبادت . ( 4 ) . صحاح : بش ، ازينجا تا نيارش در دو سطر بعد در پ 1568 نيست . ( 5 ) . م : يارش ، پ 1568 : روشن ، تصحيح مبتنى بر صحاح الفرس است ، برهان : نبارش . ( 6 ) . م : خوا ، پ 1568 : خواليكاهى ( ؟ ) در لفظ « خوا » هم آمده است .