فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٤

ر

پرندآور : شمشيرى « 1 » بود كه گوهر نيك دارد . / 315 /

اختر : فال نيك و ستاره را نيز گويند .

بهار : وقت بهار و نوروز بود و خانه‌اى كه به نقش « 2 » بود آن را بهار گويند .

نهاز « 3 » : آن گوسفند بود كه در پيش گله رود و آن را به تازى « هادى » خوانند .

فرخار : بتگر بود و همچنين بتخانه بود .

خاور : آن است كه مغرب خوانند .

باختر : آن است كه مشرق خوانند .

آغار : آن است كه چيزى در ميان چيزى آغارند تا نرم شود .

آزور « 4 » : آن است كه به تازى « حريص » خوانند .

شور : طعام نمكين است ، و « آشفته » را نيز شور خوانند .

تندر : آن است كه به تازى « رعد » خوانند .

شدكار و شيار و شوميز : هر سه يكى است و آن شكافتن زمين است .

كيفر و پاداش : هر دو يكى است ، و به تازى « مكافات » خوانند .

كنار : پيرامن است و كنار رود و دريا و آنچه بدان ماند .

زاستر : آن بود كه گويند باز پس‌تر شود .

كشور : آن است كه به تازى « اقليم » خوانند .

افسر : آن است كه به تازى « تاج » خوانند .

زيور : زرينه و سيمينه است كه بر زنان كنند ، و « رنگ » همين بود .

خواليگر : آن است كه به تازى « طبّاخ » خوانند .

فياور : كارهايى بود كم خطر چون خانه روفتن و خدمتى كه در سراى كنند چنان كه كار زنان . / 316 /

( 1 ) . پ 1568 : شهرى . ( 2 ) . م و پ 1568 : بنفش . ( 3 ) . اصل در م و پ 1568 : نهار ( ؟ ) كه غلط و صحيح « نهاز » است ( لغت فرس ، برهان قاطع ، صحاح الفرس ) ، بر مؤلف درآوردن اين كلمه در « راء » سهو روى آورده است . ( 4 ) . م : آژور .