فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

فصل سوم از مقالت دهم « 1 » در معانى الفاظ پهلوى « 2 »

سيّارات را چند نام است : آفتاب ، خورشيد ، شيد ، هور ، مهر - زحل ، كيوان - مشترى ، اورمزد ، هرمز و برجيس - مرّيخ ، بهرام - زهره ، ناهيد - عطارد ، تير - قمر ، مانگ . و ستارگان را جمله اختران ، درخشندگان و افروزندگان گويند .

اكنون فهرست ياد كنيم به حرف تهجّى . / 309 /

الف : مرغوا ، مروا ، نيا ، مينا ، خوا ، و الا ، خارا ، كانا ، زيبا ، تمرا ، كيارا .

البا : شيب ، آسيب ، ناب ، تاب .

التا : زفت ، الچخت ، نخوت ، سنگ‌پشت ، خارپشت ، تبست ، پست ، كفت ، فرتوت ، گست .

الجيم : آخشيج ، شكنج ، آكج ، آگنج ، الفنج ، سپنج ، ارج ، اوج ، تاراج .

الخا : لاخ ، ناچخ ، كاخ .

الدال : اروند ، نوند ، نبرد ، گرد ، جغد ، ژند ، زند ، حاجتمند ، نژند . « 1 »

الذال : شنبليذ ، نويذ .

الراء : فر ، تير ، [ وير ] ، تكاور ، ستور ، پيكر ، كديور ، پرندآور ، اختر ، بهار ، نهاز ، فرخار ، باختر ، خاور ، آغار ، آزور ، شور ، تندر ، شدكار ، كيفر ، كنار ، زاستر ، كشور ، افسر ، زيور ، خواليگر ، دوپيكر ، فياور .

الزاء : مرز ، گرز ، ژاژ ، گراز ، خرزه ، كوز ، ويژه ، شرزه ، نغز ، نايژه ، كواژه .

السين : سندروس ، چاپلوس ، هراس .

الشين : درفش ، پژوهش ، پوزش ، درخش ، نيايش ، پرخاش ، رامش ، گش ، وش ، كاهش ، نيارش ، خروش ، سروش .

الغين : آمرغ ، راغ ، يوغ ، فغ ، فروغ .

الفا : ژرف ، شكاف ، نوف ، شنگرف .

الكاف : اورنگ ، مجرگ كلك ، كنارنگ ، نهنگ ، اشك ، آژنگ ، مغاك ، رنگ ، آذرنگ ، سوك ، نشك ، ريدك ، سترگ ، شرنگ ، نوك ، خباك ، نيرنگ ، كاواك ، شتاك ، خنك ، آهنگ .

اللام : نهال ، يال ، هال ، همال ، بال ، نال ، كوپال ، لال ، بيافيل ، بيغوله ، / 310 / هيكل ، ژاله ،

( 1 ) . در دنباله‌اش آمده است : گزند ، ارجمند ، ترفند كه در متن معنايى براى آنها نيامده است .