فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥١
زيره
حرمل
حرمل
( طبع او ) گرم و خشك است . بلغم براند و زن را حيض بگشايد .
و اگر بر آماس نهند كه از سردى بود ببرد . « 1 »
و اين را به پارسى « سپند » گويند ، و درو منافع بسيارست و درخور « 2 » كتاب ياد نتوان كرد .
شونيز
شونيز
اگر هفت بامداد در سركه نهند « 3 » و به شب نخورند ، و به شب بنهند و بامداد بخورند سپرز ببرد به مدّت هفت روز .
و اگر شونيز بپزند و آب او بر « 4 » شكم اندايند كرم بيفتد .
و اگر شونيز بكوبند و با شير بز بياميزند بر هر كجا كه مالند موى برآرد .
و طبع او گرم است . باد سرد بشكند .
زيره
زيره
( اگر زيرهء كرمانى ) بكوبند و بر روى اندايند زرد گرداند .
و اگر در خانه دود كنند پشه بگريزد .
و اگر نطفه به جامه رسد و به زيره بشويند پاك گردد .
و اگر زيرهء كوفته در بن « 5 » گوسفند كنند چون بكشند پشم او پاك بتوان كند بىآب گرم . / 173 /
اگر زيره و انگبين دو بامداد به ناشتا بخورند « 6 » درد شكم را نيك است ، و بر و سينه نرم كند ، و فرسودگى رودگانى سود دارد .
( 1 ) . پ 161 : سود دارد . ( 2 ) . پ 161 : خورد . ( 3 ) . پ 161 : هر بامداد هفت دانه شونيز به سركه نهند . ( 4 ) . پ 161 : در . ( 5 ) . پ 161 : كون . ( 6 ) . م : انگژد و زيره هركه هر بامداد بخورد .