فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

سرو

بقراط گويد هركه دانهء مورد بريان كند و هر روز مثقالى بخورد خون از مقعد باز بندد « 1 » و ناسور ببرد ، و اللّه اعلم .

گل

گل

اگر هر بامداد در زمستان آب گرم در بن گل كنند ممكن باشد كه هر سال دوبار « 2 » بشكفد .

و اگر غنچهء گل سرخ پيش از آنكه بشكفد در ميان نى نهند و هر دو سر آن به گل گيرند و بنهند تا آنگه كه خواهند ، هرگه كه ( از ) آن نى باز كنند و آب گرم بر گل زنند بشكفد در ساعت همچون گل تازه .

و اگر گل سرخ را به كبريت دود كنند سپيد گردد ، و همچنين اگر به آهك دود كنند .

و اگر خواهند كه گل را وصل كنند ، گل « 3 » را ببايد خمانيد و ميان را ببايد شكافت ، و آن شاخ كه وصل خواهد كرد به ميان ( او ) در بايد نهاد و به گل اندر بايد گرفت ( تا بگيرد . )

طبع گل سرد و خشك است . خوردن و بوييدن دل و معده را سود دارد ، و جگر و سپرز را قوى كند .

آب گل موى را زود سپيد كند و درد سر كه از صفرا بود بنشاند .

( برگ ) : اگر برگ او خشك كرده و كوفته در چشم كسى مالند نابينا شود ، پس اگر خواهند كه نيك شود بفرمايند تا چيزى در سر كشد و تخم كيكز « 4 » پيش او دود كنند ، چندان كه دود آن به چشم و دماغ رسد روشن شود ، و اللّه اعلم . / 141 /

سرو

سرو

( طبع سرو ) به غايت گرم است ، بدان دليل كه در ( زمستان و ) سرماى سخت همچنان سبز مانده است و سردى به دو كار ( گر ) نيست .

و اگر كسى را كه طبع او گرم باشد چون بوى او بشنود درد سر انگيزد .

اگر ( آب ) برگ او در شراب به كسى دهند تا بخورد زود مست شود و بخسبد .

و اگر برگ او در خانه دود كنند مار از آن خانه بگريزد .

( 1 ) . پ 161 : ايستد . ( 2 ) . م : سر سال دويست . ( 3 ) . پ 161 : شاخ . ( 4 ) . پ 161 ، م : كهكج .