مفتاح الهداية و مصباح العناية ( سيرت نامه سيد امين الدين بليانى ) — الصفحة ٢٦

شعر در مفتاح الهداية

ز كويش اى دل پردرد پاى باز مگير * اگرچه دانى كاين باديه به پاى تو نيست

بر آستانه سَرِ درد بر زمين مىزن * كه پيشگاه سراى جلال ، جاى تو نيست

*

عشق تو ز هر بىخبرى خالى نيست * درد تو ز هر بىبصرى خالى نيست

چندان كه درين خلق جهان مىنگرم * سوداى تو از هيچ سرى خالى نيست

*

پيرِ ره ، كبريت احمر آمده است * سينهء او بحر اخضر آمده است

راه دورست و پرآفت ، اى پسر * راهرو را مىببايد راهبر

*

نگر تا حلقهء اقبال ناممكن نجنبانى * سليما ، ابلها ، لا بل كه محرومىّ و مسكينا

سنايى گرچه از روى مناجاتى همىگويد * به شعرى ديد حرص آنكه بايد ديدهء بينا

« كه يا رب مر سنايى را سنايى ده تو در حكمت * چنان كز وى به رشك آيد روان بو على سينا »

و ليكن از طريق آرزو پختن خرد داند * كه با بخت زمرّد برنيايد كوشش مينا

برو جان پدر تن در مشيّت ده كه دير افتد * ز يأجوج تمنّا رخنه در سدّ « و لو شئنا »