شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٧

231 فصل ( فى الشطحيّة 7 للحلّاج )

دست ندانستند « 1 » .

230 فصل ( فى الشطحيّة 6 للحلّاج )

( 696 ) از شرط اتّحاد گفت « عجب دارم از تو و از من . فنا كردى مرا از خويشتن به تو . نزديك كردى مرا به خود ، تا ظنّ بردم كه من توام و تو من . »

( 697 ) قال : همان اشارت است . از مشاهدهء كلّ بكلّ سخن گفت ، لكن ظنّ و همست ، و بشريّت سهو است . او دانست كه حقّ واحدست ، در احديّتش قلّت و كثرت نيست . مستان چنين دم بسيار زنند ، اگر چه دانند كه عين الوهيّت متناول خلقيّت نيست . سوزى و لذّتى كه عاشقان را از روى معشوق خيزد ، اگر ( از ) خرّمى كلّ ، تنزّه « 12 » آغاز كنند . نبينى كه جائى گويد در مستى :

231 فصل ( فى الشطحيّة 7 للحلّاج )

( 698 ) « موجود من مرا از وجد غايب كرد ، و معروف من « 17 » مرا

( 1 ) ندانستند S : ندانست M ( 12 ) تنزه M : تبره S ( 17 ) معروف من : معروف SM معروفى A