شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٠

164 فصل ( أيضا فى شطح أبى بكر الواسطى )

توحيد سرّ « ما زاغَ الْبَصَرُ » « 1 » دان ، زانك چون قصد از حدث برخاست ، او را بحبل « سبحانى » مشهود شاهد قدم آورد . ندانى كه بعد از طلب سابق از حقّ جنبش حدثان تكلّف است ؟ ندانى كه او از وصف ادراك منزّهست ؟ پس طلب بهر چيست ؟ چون او ثناء قدم گفت « لا و هو » تو با كيست ؟ ازين سراى بىمعنى گوش سر بر گوشوار خطاب « لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ » « 6 » كن ، تا ب « سترون ربّكم » از خبر گوى ، « لَيْسَ كَمِثْلِهِ » « 7 » بشارت شنوى . اقاليم بيم و اميد بگذار ، كه جهان فلك يك روزه راه اين بريد اجلست ، كه هر كه بامداد از مشرق قدرت برآيد ، به مغرب فنا فرورود . تو از روى خورشيد خط « هذا رَبِّي » * « 9 » بردار ، تا در شواهد امر ملكوت ببينى . تو از طلب قديم چيستى ؟

چون عالم معانى ازل در علم تو نيست ، تو سرّ صفات بشهود ذات در علم خويش چون دارى ؟

164 فصل ( أيضا فى شطح أبى بكر الواسطى )

( 506 ) واسطى در شطح گويد كه « هر كه ذكر او كرد ، بهتان گفت ؛ و هر كه صبر كرد ، دليرى نمود ؛ و هر كه شكر كرد ، تكلّف نمود . »

( 507 ) قال : يعنى هر كه ذكر او كرد ، و پندارد كه باستحقاق

( 1 ) ما زاغَ . . : سورهء 53 ( النجم ) آيهء 17 ( 6 ) لا تُدْرِكُهُ . . : سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 103 ( 7 ) لَيْسَ كَمِثْلِهِ : سورهء 42 ( الشورى ) آيهء 9 ( 9 ) هذا رَبِّي * : سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 76 ، 77 ، 78