شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

154 فصل ( أيضا فى شطح الشبلى )

نخست نظر بجمال خود بگشاد . از حقّ در حقّ نگريست . ديگر بكون ننگرست ، زيرا كه نظر به دنيا كردن جز از دوستى دنيا نباشد ، و هر كه ذرّهء دنيا را دوست دارد ، او بخيل است ، و اگر چه بگذارد ، مخالفت حقّ كرد ، چون او را نيكو ديد ، زيرا كه حقّ تا دنيا آفريد ، از دشمنى درو ننگريد . اين از سيّد درويشان - عليه السلام - حديث است .

( 476 ) حقيقت در سخا آنست كه هرگز به چشم استحسان در غير حقّ ننگرد . عيّار « ما زاغَ الْبَصَرُ » « 8 » چون از عالم جلال بازآمد ، در بازار امتحان او را گفتند كه اين گنده پير زرّاق را منگر .

« وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ » « 10 » در حديث است كه چون زينت اهل دنيا بديدى ، به آستين چشم جهان‌بين را بپوشيدى . و نيز آنك ترك دنيا و زهد خويش چيزى شمرد ، در حضرت ممالك حقّ در فتوّت دستى ندارد ، زيرا كه در منّت حقّ عبادت جملهء كون لاشىء است ، زيرا كه مقدّسان حقّ در حياء معرفت چنين گفتند : « سبحانك ما عبدناك حقّ عبادتك » . ندانستند كه عبادت ايشان منّت حقّ است بديشان ، و اگر نه كى سزاوار پرسيدن ذو الجلال قديم است ، كه اگر چند سر سوزنى از ذات منزه خويش حجاب ربوبيّت برگيرد ، و به سلطنت در كون نگرد ، از عرش تا بثرى در صدمات قهر قدم مضمحل شود .

( 477 ) اى ساده‌دل مريد ! چون بارگير تو شمال سليمانى آمد ، لاشهء خرگوريان دنيا چه كنى ؟ صولت شير تا گور بين ، چرا چون

( 8 ) ما زاغَ . . : سورهء 53 ( النجم ) آيهء 17 ( 10 ) وَ لا تَعْدُ . . : سورهء 18 ( الكهف ) آيهء 27