شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٢

153 فصل ( ايضا فى شطح الشبلى )

( 471 ) نديدى كه شيخ عشّاق صدّيق اكبر - رضوان اللّه تعالى عليه - چون عاشقان را امام آمد ؟ آنگاه گذار موكب سلطانى - صلوات اللّه عليه - به چشم غيرت التفات كرد . گفت « اين چه پاك‌بازيست ؟

اى عاشق ! اين چه سراندازيست ؟ چه بگذاشتى ساكنان خانه را ؟ » گفت « اللّه و رسوله . » شنيدم كه آن صدّيقهء صدّيق‌زاده - رضى اللّه عنهما - روزى او را هشتاد هزار درم به هديه آوردند . از جاى برنخاست تا جمله به درويشان داد . صايم‌الدهر بود . خادمه‌ئى از خانه گفت « ما امشب برگ افطار نساخته‌ايم ، و در خانه هيچ نداريم . » گفت « اين سخن پيش ازين بايستى » .

( 472 ) قال : چنين كند آنكه جهان مغرور سرمايهء ديو داند .

خانهء مزخرف ويرانست . پردهء اين خانهء زنبورى بوقلمون تلبيس ابليس است . به نيرنگ اين علم نبايد « 12 » گرويد ، و مزخرفات اين گنده پير نبايد شنيد . نازك‌دلان غيب سرمايه از عشق گيرند . با جوارى چنان دست پيمان خلد گيرند . نديدى كه سنگ غيرت آن شاه عزّت امير مبارزان دولت نبوّت - رضى اللّه عنهم - از سنگستان « الفقر فخرى » در دهان اين زال دنيا زد ، گفت : « طلقتك ثلاثا لا رجعة لى فيها » زيرا كه تو شوى كشى ، من دست امالى از دامن امانى بداشتم ، و فصل « فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ » « 18 » به شاه‌راه « سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى » « 17 » بگذاشتم .

( 473 ) اى صوفى دل‌فروز ! اى آفتاب انجم سوز ! نقل نزل حدثان

( 12 ) نبايد : ببايد SM ( 18 ) فَاخْلَعْ . . : سورهء 20 ( طه ) آيهء 12 ( 17 ) سُبْحانَ . . : سورهء 17 ( بنى اسرائيل ) آيهء 1