شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٦

138 فصل فى شطح الشبلى

آن ندارد اگر ذرّه‌ئى كشف كند از آن بر روى زمين ، ديّار نماند ، اشجار بار نگيرد ، و درياها نرود ، شب تاريك بماند ، و روز روشن نگردد . ليكن حكيمى عليم است ؛ پيدا نكرد ، بىطاقتى خلق دانست . »

( 418 ) آنگه گفت « اى سايل ! زمين مرا فروبرد ، اگر ماهى و دو ماهست تا جبرئيل و ميكائيل بر دل ما گذشته است . » اگر متعنّت اوّل اين قصّه بشنيدى ، از قبح مقال دست بداشتى ، طعن نزدى مر طاوسان ملكوت را و شاه‌بازان جبروت را . هر كه در غيب غيب از خود غايب شد ، عالم ملكوت و شهادت را باز نبيند ، زيرا كه در بحر ازليّات غرق كشفيّات قدم شد . تو در آن دريا ، اى فضولى ! بدست و پاى رعنا چه سباحت كنى ؟ خامشى گزين دست و لب را ، زير حكم جلال حكيم ازلى چون غنچهء گل بسته دست و دهان باش .

( 419 ) كجائى تو از داغ آتش ابراهيم ؟ كجائى تو از استغراق تابوت كليم ؟ چه دانى آنچه نديدى ؟ نه رواق‌كشان صراحى و خرابات « دَنا » « 16 » در سر فنا « ما زاغَ الْبَصَرُ » « 15 » گفتند ، و سرّ « أوحى الى عبده ما أوحى » « 17 » از تو چون بيهوشى در مجلس « ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى » « 18 » نهفتند . اگر هيچ گداى عشق گردى ، در منزل « إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ » « 19 » « إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي » « 20 » گويان فراق را اهل

( 16 ) دَنا : سورهء 53 ( النجم ) آيهء 8 ( 15 ) ما زاغَ . . . : سورهء 53 ( النجم ) آيهء 17 ( 17 ) أَوْحى . . . : سورهء 53 أيضا ، آيهء 10 ( 18 ) ما يَكُونُ . . . : سورهء 58 ( المجادلة ) آيهء 8 ( 19 ) إِنَّ إِبْراهِيمَ . . : سورهء 9 ( التوبة ) آيهء 115 ( 20 ) إِنَّما أَشْكُوا . . : سورهء 12 ( يوسف ) آيهء 86