شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

119 فصل فى شطح سمنون المحبّ

بگويند پيش زهّاد و عبّاد ، ايشان را بكفر نسبت كنند ، زيرا كه سرّ صفات و جلال عظمت ذات و شوق و عشق ازو مردان را « 2 » گويند ، زيرا كه ايشان متصف بعشق قديم‌اند . از ظهور انوار ديموميّت خبر دارند .

وراى وراى باقدام اسرار گذر دارند . از علم مجهول در متشابهات سخن گويند . سرّ التباس نمايند . حقيقت محبّت حقّ در وقت كشف محبوب ، چون پيدا كنند ، آنك نشنود از اهل عقول و از وحوش و طيور بميرند ، و از جمادات بشكند و بريزد .

( 361 ) شنيدم كه چون او در محبّت سخن گفتى ، قنديل بهم بازآمدى ، و مرغ از هوا درافتادى . روزى مگر سخن در محبّت مىگفت . بلبلى درآمد ، منقار به زمين فروبرد . خون از منقارش روان شد . مضطر مىشد ، تا جان بداد . عجب نيست ، كلام محبّ در هيجان محبّت نشر نور صفات است ، و بروق لمعان ذات . مع ذلك سيّد محبّان را ببين ، كه چون در زاويهء « سِدْرَةِ الْمُنْتَهى » « 13 » برتر از عقل و جان آمد در حضرت قدس ، آنچه بشنيد از رمز محبّت و انس . او را گفتند كه « اين مكتوبات سى هزار كلمه است . با كس مگوى . » نشنيده‌اى كه هواخواهان امر در گفتن « أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها » « 16 » حديث « و أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ » ندانستند ؟ از آن « لا عِلْمَ لَنا » گفتند . آنچه آدم دانست از علم « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ » ، آدمان تازه‌روئى چون سراپرده وراى عقل زدند ، و حروف جهنّم بنام نفس نقش به رنگ هواء طبيعت كردند ، از نقش كفر و دين بيرون رفتند . گورخانهء وجود

( 2 ) مردان را M : مردان را S ( 13 ) سورهء 53 ( النجم ) آيهء 14 ( 16 ) سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 28 ، 31 ، 30