شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣
104 فصل ( ايضا فى شطح الخرّاز )
چهار سوى طبيعت باديهء باغ خليقت ميدان كنى ؟ اگر قاصد نامهء « وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي » « 2 » هستى ، چند تربيت منزل خود كنى ؟
هان كه منادىگر « ارْجِعِي » « 3 » بانگ « قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ » « 5 » در عالم « أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ » « 4 » فروداد . تو در مسند عبوديّت چه نشينى ؟
بگذر از دام دانهء گندم آدم ، كه ميزبان خوان مشاهده مىگويد « إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى » « 6 » .
104 فصل ( ايضا فى شطح الخرّاز )
104 فصل ( ايضا فى شطح الخرّاز )
( 322 ) خرّاز گويد « عارفان را هست خزاينى چند ، كه علومهاء غريب و انباهاء عجيب در آن به وديعت نهاده‌اند . آن كلمات را بلسان ابدى و عبارات ازلى بازمىگويند » .
( 323 ) قال : صدق الشيخ . دل ايشان گنج خانهء اسرارست و عالم انوار . چون در عشق گرم شوند ، جان گوينده از حقّ نشان آورد .
حقّ بخطاب معرفت به زبان ايشان سخن گويد . گفت « له لسان يتكلّم به » به ياد دار ، چون شنيدى كه « نطق اللّه على لسان عمر » در آيت « فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ » « 17 » . جانا ! چون كثافت برخاست از زبان حدثى ، زبان ازلى دران زبان تجلّى كند . بنعت ظهور وجود
( 2 ) سورهء 15 ( الحجر ) آيهء 29 ( 3 ) سورهء 89 ( الفجر ) آيهء 28 ( 5 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 91 ( 4 ) سورهء 7 ( الاعراف ) آيهء 171 ( 6 ) سورهء 20 ( طه ) آيهء 116 ( 17 ) سورهء 23 ( المؤمنون ) آيهء 14