شرح شطحيات ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

74 فصل ( ايضا فى شطحيّات ابى يزيد )

محدث بود . از عرش تا ثرى تحت لواى كرم او باشد ، و در ظلّ جلال او ، روزى كه سايه جز سايهء عرش او نيست ، چنان كه در حديث است . و معلوم است كه هفت آسمان و زمين با دوزخ و بهشت و جملهء خلق در جنب عرش هم چون خردله‌ئى است در بيابانى . عرش لواى حقّ است بر سر بندگان مؤمن روز قيامت . « وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً » « 6 » گواه اين حديث است .

( 223 ) از سر گستاخى لواى كرم حقّ به خود اضافت كرد ، چنانك عادت خدّام ملوك باشد ، كه ملك ملك به خود اضافت كنند .

گويند « فلان موضع ولايت ما است » يعنى آن ملك ما است ، و ما اوييم . نيز عجب مدار كه بىمرادى در كون دو نعل دو گيتى بر سر سجادهء ارادت برسم « فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ » « 11 » از پاى حقيقت بيندازد ، و از خود تبرّا كند ، به سنگ مجاهدت صفات خود را كوفته دارد ، نقش غيرت از سطر دل خود بزدايد ، تا درين جهان مشكات نور « اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ » « 14 » شود ، ظاهر و باطن يك رنگ چون طور تجلّى . چون از جهان جسمانى بعالم روحانى شود ، حقّ از وجود او بعالم نگرد ، اهل كون را در تحت لواى خود گيرد .

( 224 ) جانا ! اگر خواهى كه به چشم وحدت رنگ آن دلكش بينى ، از خود بيرون آى ، كه نام وى در علم « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ » « 18 » نيست . از عالم قسمت اجرامى نفس بلاكش بيرونست ؛ نعت او در حروف حدث سايه ندارد . جهان امر از جان وى مايه ندارد ، زيرا

( 6 ) سورهء 40 ( المؤمن ) آيهء 7 ( 11 ) سورهء 20 ( طه ) آيهء 12 ( 14 ) سورهء 24 ( النور ) آيهء 35 ( 18 ) سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 29