طب يوسفى ( جامع الفوائد ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

[ فى باب الألف ]

كرده‌ات اى كه سست آمده است * كوش كن كوش كفته حكما

نخود و انكبين و تخم كرفس * ساز معجون و ميل مىفرما

كر بانكيز تو ره يابد فتورى چند روز * به كه از لحم كبوتر وز نخود سازى غذا

و رفته با سرعت انزال كارت بهر ان * بايدت هر روز خوردن دانكى از بر شعثا

غسل كردن پنج كس را ز اب سرد * افكند از رنج و علت در بلا

كويمت هر پنج را پير و صبى * صاحب اسهال و زكام و امتلا

درمى ميل اگر كنند اشنان * نزد داما چه پير و چه برنا

حيض را راند و كشايد بول * نيك باشد ز بهر استسقا

چو آويزند طفلان را طلاى خالص از كردن * نترسند و نكردد صرعشان در هيچ‌كه پيدا

ز محلولش خورد هر روز اگر بيمار قراطى * شود از ضعف دل ايمن رهد از علت سودا

كر پر مرغ خانكى سوزى * پس بسائى و از براى دوا

بر جراحت فشانيش دو سه روز * آورد درهم آن جراحت را

آب آبى شكند تشنكيت * بكند قطع قى و دفع جشاء

ببرد نفت دم در بود كند * منع سيلان فضول از احشا

بر ثآليل چو سلخ حيّه * بكذارند به آب خرما