كتاب الجدري والحصبة ( آبله و سرخك ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٣
فصل دوازدهم در دستور غذاى بيمار آبله‌اى
فصل دوازدهم در دستور غذاى بيمار آبله‌اى
فصل دوازدهم در دستور غذاى بيمار آبله‌اى
بايد به بيمار آبله‌اى ماء الشعيرى بدهند كه خوب و با دقت تهيه شده باشد ، چنان كه به مبتلايان به بيمارىهاى حاد داده مىشود . اگر تب بيمار سبك و آرام بود و مزاجش هم لينت نداشت ، بايد ماء الشعير را با شكر تبرزد شيرين كنند .
اگر حرارت بيمار زياد و مزاجش لينت داشت ، به قدر نصف ماء الشعير آب انار ترشى كه با دانه‌هايش كوبيده شده باشد اضافه گردد ، و از مخلوط نمودن پيه و پرده هاى نازك داخل انار كه موجب لينت مزاج است اجتناب كنند ؛ و اگر بيمار بيخوابى اضطراب‌آميزى هم داشت بايد بر كشك الشعير نيم برابر خشخاش اضافه نمود . اگر مزاج بيمار بسيار لينت داشت بايد يك جزء كشك الشعير « 1 » و يك جزء دانه‌هاى انار ترش خشك شده و يك جزء خشخاش به بيمار بدهند . و اگر محتاج شدى كه مزاج بيمار را ببندى بجاى كشك الشعير سويق جو « 2 » كه قبلا با سويق دانه‌هاى انار آماده و به شكل ماء الشعير پخته شده باشد به بيمار بده ، همانطور كه ماء الشعير را مىخوراندى . ممكن است آن را به همين صورتى كه ذكر شد به بيمار داد ، يا آنكه آن را با طباشير و صمغ عربى وقتى كه لينت مزاج بيمار محتاج اليه باشد ، يا با داروهاى ديگرى كه بعدا توضيح خواهيم داد مخلوط كنند .
( 1 ) - كشك الشعير عبارت است از مسحوق جو كه آن را پخته و به صورت حريره درآورند ( بمانند سوپ جو ) ماء الشعير عبارت از جوشانده جو است ( Eau de l'orge ) . ( 2 ) - سويق - جو يا گندم يا بقولات بوداده و خردكرده ( بلغور ) ( قااوت يا پست ) ( Semoule ) . ( رجوع شود به ذيل صفحه 50 )