شرح خطبة البيان ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

قصيده مرحوم دهدار

به بزمگاه نظر هر زمان كه بنشستم * جهان پير ز كوى تو نوجوان رسدم

بر آستان تو چون فِكر سر نهد به سجود * به هوش زمزمه ذِكر عرشيان رسدم

ز بطن مادر تحقيق در كنار يقين * محبّت تو و ايمان تو امان رسدم

چو هست پايهء قَدَرت برون ز حيطه عقل * كجا به داعيه مدح تو بيان رسدم

مرا به حوصله دانش اين‌قدر گنجد * كه از تخيّل تو صورت جهان رسدم

تو مبتدائى و عالم خبر ، دليلم اين * كه در حديث تو سر تا به پا زبان رسدم

خطيب منبر گلبن منم در اين روضه * كه رَمزگوئىام از خطبة البيان رسدم

چه حاجتست مرا عرض حال خود كردن * چو راز سينه بسمع خدايگان رسدم

ز روزگار نگويم گرم رسد المى * چو جبر آن ز موالات خاندان رسدم

بگفتى از لب جودت نواز « فانى » را * كه گوى چرخ به پابوس صولجان رسدم

چو يافت ترجمه خطبة البيان انجام * ز جزء جزء بدن شِكّرين زبان رسدم