شرح خطبة البيان ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

قصيده مرحوم دهدار

ز خانقاه وِى آن صوفيم كه از گردون * به شب مرقّع و در صبح طيلسان رسدم

رسم به حدّ كمال از دو هفته همچو هلال * ز سفره كَرمَش فيض استخوان رسدم

جهان تصوّر من مىكند كه مهر على عليه السّلام * به چاشنى به دلش از دل طپان رسدم

نسيج فطرتم از تاروپود مهر على عليه السّلام است * كجا تصرّف مهتاب در كتان رسدم

جهان نگين وجود است و نقش معكوسش * به مُهر مِهر على عليه السّلام راست بر نشان رسدم

زهى مهندس نقاش خانهء ابداع * كز آشكار تو دانستن نهان رسدم

توئى بيان وجود و توئى عيان شهود * نشان دَهم چو ز اهل زمان امان رسدم

الف‌شناس كتاب توام در آن مكتب * ندارم ار چو الف هيچ از تو و آن رسدم

مرا كه مردم چشم دِلست نقطه باء * هزار نكته برآيد كه از دهان رسدم

به پيش ديدهء دوران كه هست آينه‌ام * ز انطباع تو ترجيح بر جهان رسدم

بهشت عالم قدس است خاطرم گاهى * كه بوى درك تو از جان همگنان رسدم