زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

[ جذبات وصل و صفت عشق و وجد ]

فروخورد مه و خورشيد قطب هفت فلك را * سهيل جان چو برآيد ز سوى ركن يمانى

و در جاى ديگر هم بدين معنى از سر حالى عظيم تند بيان مىفرمايد :

باز سعادت رسيد دامن ما را كشيد 99 * بر سر گردون زديم خيمه و ايوان خويش

آن شكرى را كه مصر هيچ نديدش بخواب * شكر كه ما يافتيم در بن دندان خويش

دور قمر عمرها ناقص و كوته كند « 1 » * عمر درازى نهاد يار بدوران خويش

هر كلمه‌اى ازين مفتاح هزار حقايقست ، اگر در شرح آن شروع رود بتطويل انجامد و مقصود گم گردد . اما بسر مقصود آئيم و از حقايقى كه سلطان المحبوبين سلطان ولد قدس اللّه سره العزيز از سر حال خويش در بيان عنايت ازلى كه رفيق ايشان شده بود فرموده است بر سبيل مثال بياوريم ، چنان كه مىفرمايد :

بيت

بكمال بود عشقم ز ازل كه آفريدى * 100 نه زمين به دو نه گردون كه دعاى من شنيدى

نه خورى به دو نه ماهى نه سرى به دو كلاهى * كه مرا براى عشقت ز گزيدگان گزيدى

و حضرت خداوندگار در محلى ديگر ، در شرح عناياتى كه در صبح ازل با خاك حضرت ايشان همراه گشته بود و از حلاوت شرابى كه بكام بى

( 1 ) خ ل : بود