زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٨

تعليقات و حواشى

از زخم او زارى مكن دعوى بيمارى مكن * صد جان شيرين داده‌ام تا اين بلا بخريده‌ام

پيش طبيبش سر بنه يعنى مرا ترياق ده * زيرا درين دام فره من زهرها نوشيده‌ام

تو پيش حلوايى جان شيرين و شيرين جان شوى * زيرا من از حلواى جان جز الصلا نشنيده‌ام

عين ترا حلوا كند به زانكه صد حلوا دهد * زيرا ز حلوايى جان چون نيشكر باليده‌ام

حلوا چه باشد كز لبش قندست جارى بر لبم * من لذت حلواى جان جز از لبش نچشيده‌ام

خاموش كن اندر سخن حلوا نيفتد از دهن * بىگفت هر كس بو برد ز آن‌سان كه من بوييده‌ام

هر غوره‌اى نالان شده كاى شمس تبريزى بيا * كز خامى و بىدولتى در خويشتن چغديده‌ام

( 176 ) ص 70 س 9 : « بخورد و شفا يابد » ، تا اينجا با اندك اختلافى از حيث نسخه بدل عينا در فيه ما فيه آمده و مؤلف تنها ابيات را از خود افزوده است .

( 177 ) ص 70 س 17 : سنجد مثنوى ، در اصل چنينست و چنان مىنمايد كه بايد « ثنوى » باشد .

( 178 ) ص 71 س 1 :

خواهم كه كفك خونين از ديگر جان برآرم

، اين