زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٥

تعليقات و حواشى

جان و دلم ساكنست زانكه دل و جانم اوست * قافله‌ام ايمنست قافله‌سالارم اوست

بر مثل گلستان رنگرزم خنب اوست * بر مثل آفتاب تيغ گهر دارم اوست

خانهء چشمم چرا سجده‌گه خلق شد * زانكه بروز و به شب بر در و ديوارم اوست

بر رخ هر كس كه نيست داغ غلامى او * گر پدر من بود دشمن و اغيارم اوست

دست بدست جزو مىنسپارد دلم * زانكه طبيب غم اين دل بيمارم اوست

اى تو كه مفلس شدى سنك بدل برزدى * صله ز من خواه از آنك مخزن انبارم اوست

شاه مرا خوانده است چون نروم پيش شاه * منكر او چون شوم چون همه اقرارم اوست

گفت خمش ، چند لاف ، نه تو و نه گفت تو * من چه كنم اى عزيز گفتن بسيارم اوست

( 158 ) ص 63 س 15 :

منصور اشارت گو از خلق بدار آمد

؛ اين بيت از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 468 ) چنين آمده است :

تا عاشق آن يارم بركارم و بىكارم * سرگشته و پابرجا مانندهء پرگارم