زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

تعليقات و حواشى

بدين‌سان واله و مجنون ز عشق دلبرى موزون * چه مىپرسى كه چونى خود بدين‌سانم بدين‌سانم

هله اى شمس تبريزى ز عشق تو چنان مستم * كه در مستى و هشيارى ترا خوانم ترا خوانم

گهى سنگم گهى آهن زمانى آتشم جمله * گهى ميزان بىسنگم گهى هم سنگ و ميزانم

زمانى من چرم اينجا زمانى مىچرند از من * گهى گرگم گهى ميشم گهى خود شكل چوپانم

هيولائى نشان آمد نشان دائم كجا ماند * نه اين ماند نه آن ماند بداند آنكه من آنم

( 149 ) ص 62 س 9 :

تو آن نورى كه با موسى همىگفت

، اين بيت از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 485 ) چنين آمده است :

از آن باده ندانم چون فنايم * از آن بىجا نمىدانم كجايم

زمانى قعر دريائى درافتم * دمى ديگر چو خورشيدى برآيم

زمانى از من آبستن جهانى * زمانى چون جهان خلقى برايم

چو طوطى جان شكر خايد به ناگه * شوم سرمست و طوطى را بخايم

به جائى در نگنجيدم بعالم * بجز آن يار بىجا را نشايم

منم آن نردباز مست شيدا * ميان نردبازان هاىهايم

بديدم حسن را سرمست مىگفت * بلايم من بلايم من بلايم

جواب آمد ز هر سوئى دو صد جان * ترايم من ترايم من ترايم

تو آن نورى كه با موسى همىگفت * خدايم من خدايم من خدايم