زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩١

تعليقات و حواشى

خداى فرد و صمد را هزار گون خلقست * كه خلق و خلقت هريك چو نوش و نيش جداست

خنك كسى كه ز نوشش نصيب يافت نه نيش * خنك كسى كه ورا از جفا نصيب وفاست

هرآن يگانهء صفدر كزين دو هم بگذشت * ز لاى نفى مجويش كه و اصل الاست

برون ز روز و شبست و ز سال و مه چون چرخ * خلاصهء دو جهانست و در قدم يكتاست

محيط كون و مكانست و ز مكان بيرون * حيات حور جنانست و هم از آن بالاست

زمين و چرخ و مكان و مه آفتاب‌صفت * دليل گوهر ذات و صفات او درياست

قفا بداد و سفر كرد شمس تبريزى * بگو مرا تو كه خورشيد را چه روى قفاست

( 136 ) ص 57 س 16 و 17 : قدسنا اللّه بانفاس مقدسته ، ظاهرا مىبايست در اصل چنين بوده باشد : « قدسنا اللّه بانفاسه المقدسة »

( 137 ) ص 58 س 5 :

چون كرد بر عالم گذر سلطان ما زاغ البصر

، اين بيت از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 251 - 252 ) چنين آمده است :

اى بىوفا جانى كه او بر بو الوفا عاشق نشد * قهر خدا باشد كه بر لطف خدا عاشق نشد