زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٠

تعليقات و حواشى

ترا نديد بگلشن دمى نشست و بخاست * برون دويد ز گلشن چو آب سجده‌كنان

كه جويبار سعادت كه اصل جاست كجاست * چو اهل دل ز دلم قصهء تو بشنيدند

ز جمله نعره برآمد كه مست دلبر ماست * پس آدمى و پرى جمع گشت و بر من گفت

بده ز شوق نشانها كه اين دمت چو صباست * جفات نيز شكروار چاشنى دارد

زهى جفا كه درو صد هزار گنج وفاست * ترا رسد طرب و شادى اندرين عالم

كه آسمان و زمين از تو زنده و برجاست * دو چشم تن چو چراغند و نور هر دو زبان

چراغ اگرچه ز پستيست نورش از بالاست * نه آب و موج ز بحرست و تابش از خورشيد

نه خاك جزو زمينست و نه سما ز هواست ؟ * هرآنچه طالب آنى همان بدان خود را

ز همت تو كه در جيست گوهرت پيداست * بدان كه جنس هميشه بسوى جنس رود

كه زاغ طالب زاغ و هما رفيق هماست * كجا پذيرد فرعون پند موسى را

كه ميل آن سوى كفرست و ميل اين به خداست