زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

تعليقات و حواشى

خاموش و خوش بخسب برين خرمن شكر * زيرا شكر بگفت پراكنده مىشود

آن را كه راى نيست چه كنكاج مىزند * و آن را كه پاى نيست چه پوينده مىشود

من خامشم و ليك ز هيهاى طوطيان * هم نيشكر ز لطف خروشنده مىشود

( 134 ) ص 57 س 9 :

خورانمت مى جان تا دگر تو غم نخورى

، اين بيت از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 969 ) آمده و در سفينهء معتبرى كه در قرن هشتم كردآمده نيز ثبت كرده‌اند و نسخهء آن سفينه كه معتبرترست بدين‌گونه است :

خورانمت مى جان تا دگر تو غم نخورى * چه جاى غم كه زهر شادمان گرو ببرى

فرشته‌اى كنمت پاك با دو صد پروبال * كه در تو هيچ نماند كدورت بشرى

نمايمت كه چگونه است جان رسته ز تن * فشانده دامن خود از غبار جانورى

در آن صبوح كه ارواح راح خاص خورند * ترا خلاص نمايم ز روز و شب شمرى

قضا كه تير حوادث به تو همىانداخت * ترا كند بعنايت از آن سپس سپرى

روان شدست نسيم از شكرستان وصال