زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٩

تعليقات و حواشى

خود خورد و فزون شود آنكه ز خود برون شود * سيمبرى كه خون شود از بر خود خورد برى

كوره دل در آ ببين ز آن سوى كافرى و دين * زر شده جان عاشقان عشق دكان زرگرى

چهرهء فقر را فرى فقر منزه از درى * كز رخ فقر نور شد جمله ز عرش تا ثرى

مست ز جام شمس دين ميكدهء الست بين * جان و دلت خلاص كن از غم آب و آذرى

رو چو به چشم ديده‌اى نيست روان شستنت * باك نباشد ار ترا نيست عصا و رهبرى

( 83 ) ص 39 س 13 :

هر بشرى كه صاف شد در دو جهان ورا دلى

، از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 885 - 886 ) چنين آمده :

هر بشرى كه صاف شد در دو جهان ورا دلى * ديد غرض كه فقر بد بانگ الست را بلى

عالم خاك همچو تل فقر چو گنج زير او * شادى كودكان بود بازى و لاغ بر تلى

چشم هرآن‌كه بسته شد ز آتش حرص خسته شد * وانكه ز گنج رسته شد گشت گران و كاملى

گنج جمال همچو مه جانش نديده گفته خه * بر ره او هزار شه وه چه شگرف حاصلى

وصف لبش بگفتمى چهرهء جان شكفتمى * راه بيان برفتمى ليك كجاست واصلى