زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

تعليقات و حواشى

آسمان خود نگون ز من خيره است * كه چرا اين زبون نمىخسپد

عشق بر من فسون اعظم خواند * جان شنيد اين فسون نمىخسپد

باده نوشيد از لب دلدار * دل ازين‌پس فزون نمىخسپد

اين يقينم شدست پيش از مرگ * كز بدن جان برون نمىخسپد

ز آن دم نوش كز لبش بچشيد * گشت خندان كنون نمىخسپد

هين خمش كن باصل راجع شو * ديدهء راجعون نمىخسپد

ز اقتضاهاى شمس تبريزى * جان من ذو فنون نمىخسپد

( 72 ) ص 35 س 8 :

بوئى همىآيد مرا مانا كه باشد يار من

، اين غزل همان غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( 614 - 615 ) آمده و پيش ازين در صحايف 223 - 227 چاپ شده است .

( 73 ) ص 36 س 6 :

اگر خواب آيدم امشب سزاى ريش خود بيند

، اين غزل در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 198 ) چنين آمده :

اگر خواب آيدم امشب سزاى ريش خود بيند * بجاى مفرش و بالش همه مشت و لگد بيند

ازيرا خواب كژ بيند كه آئينه خيال اوست * كه معكوسست تعبيرش اگر او نيك و بد بيند

خصوصا اندرين مجلس كه امشب درنمىگنجد * دو چشم عقل پايان بين كه صدساله ز صد بيند

شب قدرست وصل او شب قبرست هجر او * شب قبر از شب قدرش كرامات و مدد بيند