زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

تعليقات و حواشى

گر شدم خاك ره عشق مرا خرد مبين * آنكه كوبد در وصل تو كجا باشد خرد

آستينم ز گهرهاى نهانى پر دار * آستينى كه بسى اشك از دين ديده سترد

شحنهء عشق چو افشرد كسى را شب تار * ماهت اندر بر سيمينش بر احمد بفشرد

دل آواره اگر از كرمت بازآيد * قصهء شب بود و قرص مه و اشتر كرد

خون ما در تن ما آب حياتست و خوشست * چون برون آمد از آن جاى ببينش همه درد

اين جمادات ز آغاز نه آبى بودند * سردسيريست جهان آمد يك‌يك بفشرد

مفسر آن آب سخن را و از آن خيمه مساز * كه وى اطلس بود آن‌سو و ازين جانب برد

هله جز مشك سر زلف دلارام مبوى * كو چنين بوى خوشش باد صبا مىآورد

شمس تبريز كه خورشيد معانى گوئيم * معنى و صورت ما او بظهور مىآورد

( 71 ) ص 34 س 19 :

ديده خون گشت و خون نمىخسپد

، اين غزل در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 341 - 342 ) چنين آمده :

ديده خون گشت خون نمىخسپد * دل من از جنون نمىخسپد

مرغ و ماهى ز من شده حيران * كين شب و روز چون نمىخسپد

پيش ازين در عجب همىبودم * كآسمان نگون نمىخسپد