زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

تعليقات و حواشى

بيارايم جهانى را بحسن خويش و زيبائى * چو جان را من بيفزودم بدن را خوش بيالايم

خمش كن چند مىگوئى جهانى شد ز تو نالان * بست باشد ازين شهوت بهل تا من بپالايم

رها كن تا كه چون ماهى گدازان در غمش باشم * كه تا چون مه بكاهم من چو مه ز آن پس بيفزايم

چو شمس الدين تبريزى مرا مجنون و شيدا كرد * ز عشق روى او شادان به بام چرخ آلايم

( 70 ) ص 34 س 14 :

همه خفتند و من دل‌شده را خواب نبرد

، اين غزل در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 266 ) چنين آمده :

همه خفتند و من دل‌شده را خواب نبرد * همه شب ديدهء من بر فلك استاره شمرد

خوابم از ديده چنان رفت كه هرگز نايد * خواب من زهر فراق تو بنوشيد و بمرد

چه شود گر بملاقات دوائى سازى * خسته‌اى را كه دل و ديده بدست تو سپرد

كه به‌يك‌بار نشايد در احسان بستن * صافى ار مىندهى كم ز يكى جرعهء درد

همه انواع خوش حق به يكى حجره نهاد * هيچ كس بىتو در آن حجره ره راست نبرد