زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٢

تعليقات و حواشى

گفتم اى چه چه شد آن ظلمتت * گفت كه خورشيد به من بنگريد

هركه فسردست كنون گرم شد * جمرهء عشقت نگذارد جليد

قيصر رومست كه بر زنگ زد * اوست كه ترسا بچه خواندش فريد

پرتو دل بود كه زد بر سعير * برشد و بشكافت كه هل من مزيد

دوزخ گفتا كه مرا جان ببخش * تا بخورم هركه ز يزدان بريد

برگذر از آتش اى بحر لطف * ورنه به مردم تپشم بفسريد

گفت كه اى آتش قوم مرا * زود به من ده كه خداشان گزيد

جمله يكايك به كف او سپرد * گفت كه نار تو ز نورم رهيد

گفت به مؤمن به زبان خشوع * دوزخ با آن همه قهر شديد

تافت ز تبريز رخ شمس دين * شمس بود نور جهان را كليد

غزل ديگرى هم به همين وزن و قافيه ( ص 337 - 338 ) هست كه در آن هم اين بيت نيست :

عشق مرا بر همگان برگزيد * آمد و مستانه رخم را گزيد

شكر كز آن كان زر جعفرى * روى مرا نادره‌كارى رسيد

باد تكبر اگرم در سرست * هم زدم اوست كه در من دميد

كرد مرا چشم مه و بر رخم * گنبد نيلى سر و نيلى كشيد

باده فراوان و يكى جام نى * بوسه پياپى شد و لب ناپديد

قفل خدا پيش ببست و گريخت * خونش بريزيم چو آيد كليد

گو سگ نفس اين همه عالم بگير * كى شود از سگ لب دريا پليد

اى شب كفر از مه دين تو روز * گشته يزيد از دم تو بايزيد

جان به سعادت بكشد نفس را * تا بهم افتند سعيد و شهيد