زندگينامه مولانا جلال الدين مولوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

[ انتقال حضرت خداوندگار بجوار رحمت جناب پروردگار ]

خداوندگار زبان شكربار گشاده ، فرمود كه : دلها را جمع داريد كه زمين گرسنه شده است و لقمهء چرب مىطلبد ، زود باشد كه بكام خويش برسد و اين زحمت از شما مندفع گردد و در آن ايام اين غزل را بيان فرمود رضى اللّه عنه :

ابيات

با اين همه مهر و مهربانى 279 * دل مىدهدت كه خشم رانى

وين جملهء شيشه خانها را « 1 » * درهم شكنى بلن ترانى

در زلزله است دار دنيا * كز خانه تو رخت مىكشانى

نالان ز تو صد هزار رنجور * بىتو نزيند هين تو دانى

و هم در آن چند روز فرجى سرخ پوشيده و اين غزل را بيان مىفرمود رضى اللّه عنه :

رو سر بنه ببالين تنها مرا رها كن 280 * ترك من خراب « 2 » شبگرد مبتلا كن

مائيم و موج « 3 » سودا شب تا بروز تنها * خواهى بيا ببخشا خواهى برو جفا كن

بر شاه خوبرويان واجب وفا نباشد * اى زردروى عاشق تو صبر كن وفا كن

درديست غير مردن كان را دوا نباشد * پس من چگونه گويم آن درد را دوا كن

در خواب دوش پيرى در كوى عشق ديدم * با سر اشارتم كرد كه عزم سوى ما كن

گر اژدهاست در ره عشقيست چون زمرد * از برق آن زمرد هين دفع اژدها كن

بس كن كه بيخودم من گر تو هنرفزائى * تاريخ بو على گو تنبيه بو علا كن

و بعد ازين حال مدتى در مزاج شريفشان تكسرى ظاهر گشت .

تمامت اكابر طرفى النهار به عيادت حاضر مىشدند . مولانا اكمل الدين و

( 1 ) - خ ل : شيشهاى جان را ( 2 ) - در اصل : خرابى ( 3 ) - در اصل : مائيم موج