عبهر العاشقين ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

الفصل التاسع و العشرون فى مشاهدة العاشقين

نهايت نيست ، و عقل را در كشف عشق روايت نيست . او كشف در كشفست ، ظاهر در باطن ، باطن در ظاهر ، آخر در اوّل ، و اوّل « 2 » در آخر . از كشف چه گويم كه كشف نشان ندارد ، و نشان نشان « 3 » درين باب « 1 / 3 » بيان ندارد ؟

( 260 ) ما را در عشق روى تو بستان « 4 » كشف است . بلبل جانم در آن بستان مست ازل « 5 » گل حسن چيد است « 1 / 5 » ، زيرا كه نسّاج غيب نيم‌كار آدم در حسن آن روى تنيد است . دل را گفت كه از بلاش مگريز ، و در رنگ يكتايى عشقش رنگ دويى « 7 » مياميز . بدخوئى معشوق در وصال و هجران عاشق و عشق را نيكوست ، زيرا كه از آن عشق تا اين عشق در حقيقت چو بنگرى ، اوست « 8 - 9 » . رباعية « 9 » :

اى دل ! قدح بلاش چون نوش بكش * صد بد ز براى روى نيكوش بكش .

تا حلقهء بندگيش دارى در گوش * او كم نكند ، تو پنبه از گوش بكش .

الفصل التاسع و العشرون فى مشاهدة العاشقين

الفصل التاسع و العشرون فى مشاهدة العاشقين

( 261 ) اعلم يا اخى ! - اراك اللّه « 16 » جمال جلاله - كه عاشق چون « 1 / 16 » از عشق انسانى تربيت يافت و بنور افعال پيدا و بينا گشت ، و اين منازل را كه

( 2 ) و اول G : اول A . ( 3 ) و نشان نشان A : و بسان ؟ ؟ ؟ انسان G . ( 1 / 3 ) باب G : - A . ( 4 ) بستان G : سان A . ( 5 ) مست ازل G : - A . ( 1 / 5 ) چيد است G : حنيد A . ( 7 ) دويى G : روى A . ( 8 - 9 ) زيرا كه . . . اوست A : زيرا كه آن عشق با اين عشق در حقيقت بنگر كه اوست G . ( 9 ) رباعيه G : - A . ( 16 ) اراك اللّه G : بارك اللّه فى A . ( 1 / 16 ) چون G : چو A .