عبهر العاشقين ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

الفصل السادس و العشرون فى يقين العاشقين

بنماى به زيركان ديوانه * در مصحف باطل آيت حقّ را « 1 » .

صفاء صفت چون جانت را همرنگ خود كرد ، اگر برابر آيد اختر در عشق ، نه انصافست . چون روى خوبت در ليالى انفصال عارفان را در طريق منطمسهء توحيد مصاحب است ، شعر گل‌وشانت مفرّح زيركان نهايتست . زلف عنبرفشانت سلسلهء ديوانگان بدايتست .

( 253 ) چون از كشى و دلخوشى لعل خاموش بلؤلؤ در سلك گيرى ، به دام اجل از باغ كشف و يقين مرغان ازل گيرى . اى عشقت نياز را نهايتى ! اى آشوب حسنت ، نماز را بدايتى ! هجر تو غم را بدايتست . وصل تو دل را نهايتست . و درين ميان عشق را از يافت و نايافت صد ولايتست . خمخانهء عينين طرّارت پرعروسان « 10 » سرمست صد پيكار جسته ، و در زواياى جان ما از آن عروسان صد هزار شكار پيوسته « 10 - 11 » . اى حريف‌نواز ! با ما بساز ، كه ساختن بر تو « 12 » آسانست ، و ناسازگاريت بر ما عظيم گرانست « 1 / 12 » . بيت « 2 / 12 » :

با ما بساز ، دانم بر تو سبك نشيند * جانم مسوز « 14 » ، دانى بر من گران‌تر آيد « 1 / 14 » .

- كند ، بنماى به زيركان آيت صفاء صفت حق را تا ديوانه گردند . بنماى جام گيتىنماى ، تا اين آشنايان از خود بيگانه كردند . اى دوست روى ! كل و شانت مفرح ديوانگان بدايتست . زلف عنبرفشانت سلسلهء ديوانگان نهايت است hG . ( 1 ) بنماى . . . حق را G : رجوع شود ببند 174 ، ص 83 س 13 . ( 10 ) پرعروسان G : + حسن A . ( 10 - 11 ) سرمست صد پيكار جسته و در زواياى جان ما از آن عروسان صد هزار شكار پيوسته hG : مستست و در زاويهء جان ما از آن عروسان صد پيكار جستست G مستست و در زواياى جان ما از آن عروسان صد هزار بيكارست A . ( 12 ) بر تو G : ترا A . ( 1 / 12 ) و ناساز . . . گرانست G : و ما را ارايكان A . ( 2 / 12 ) بيت G : شعر A . ( 14 ) مسوز G : بسوز A . ( 1 / 14 ) گران‌تر آيد G : گران نيايد A .