عبهر العاشقين ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

الفصل الثامن عشر فى غلط اهل الدعوى فى العشق « 7 » الانسانىّ

طبيعت نباشد عاميان را ، زيرا كه نفس اعمى در منزل حظوظ جز به صنم‌پرستى فرونيايد . ميل ايشان تحرّك شهواتست . چون در صورت نيكوان نگرند « 2 » ، چشمشان در صورت بماند ؛ از حسن افعالى و رنگ صفاتى و تجلّى « 3 » ذاتى - كه « 1 / 3 » در اقفاص اشباح انسانيست « 4 » ، و از « 1 / 4 » تأثير اطيار ارواح بيگانه باشد « 2 / 4 » - حظوظ جلالى - كه بر دائرهء وجود انسانست - نبينند .

( 196 ) آتش نفس حيوانى سر بر آرد ؛ روح هوائى در صورت بىصفت انس گيرد ؛ آتش « 7 » حيوانى بر انس روح هوائى « 1 / 7 » - كه آن انس در عشق « 8 » شرك خفى است - غالب « 1 / 8 » شود . جهان دل پر از « 2 / 8 » لشكر هوس و وسواس كند ، بهر سوئى خاطرى ، بهر خاطرى « 9 » خيالى ، بهر « 1 / 9 » خيالى شرّى ، بهر شرّى عزمى « 9 - 10 » ، بهر « 10 » عزمى طلبى ، در معصيت حقّ پديد آيد . به آتش « 1 / 10 » شهوت مىسوزند « 2 / 10 » ، پندارند كه آن محمود است . در خيال بت‌پرستى كنند ، در معاصى كافرى كنند ، صمد را از صنم باز نشناسند . آنگاه دعوى كنند ، و گويند : طاماتيان عصرايم « 13 » ، كه ما « 1 / 13 » در عالم قدرت مانده‌ايم .

( 197 ) از بد فعلى بعضى دانند و بعضى ندانند . پيش عارفان صادق « 14 » دزدى كنند ، صحبت احداث و نسوان اختيار كنند . آنگه بينند « 15 » خود را كه

( 2 ) نگرند G : نگريدند A . ( 3 ) و رنگ . . . و تجلى G : رنگ . . . تجلى A . ( 1 / 3 ) كه G : - A . ( 4 ) انسانيست A : انسانست G . ( 1 / 4 ) و از G : از A . ( 2 / 4 ) باشد G : باشند A . ( 7 ) آتش G : انس نفس A . ( 1 / 7 ) هوائى G : - A . ( 8 ) عشق G : + خاص A . ( 1 / 8 ) غالب G : چو غالب A . ( 2 / 8 ) پر از G : بر A . ( 9 ) بهر خاطرى G : - A . ( 1 / 9 ) و بهر G : - A . ( 9 - 10 ) بهر شرى عزمى G : - A . ( 10 ) بهر G : و بهر A . ( 1 / 10 ) به آتش G : و به آتش A . ( 2 / 10 ) مىسوزند G : سوزند A . ( 13 ) ايم A : - G . ( 1 / 13 ) ما G : - A . ( 14 ) صادق A : - G . ( 15 ) آنگه بينند G : و آنكه به بينند A .