عبهر العاشقين ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

الفصل الرّابع عشر فى نزول العشق

فراقش « 1 » منزلى ، نه در وصالش محلّى « 1 / 1 » . اين‌چنين عاشقى را « 2 / 1 » حقّ در اين جهان بمدارج عشق انسانى بمعراج عشق رحمانى رساند ، زيرا كه در باغ « 2 » عشق هم عشقست ، و رسم آن « 3 » عشق از دفتر اين عشق توان خواند .

( 161 ) اين ره امتحان عشق عشّاق ازلست ، تا بر اين « 4 » صراط چو موى كه حلاوت عشق انسانيست « 5 » ، به بالاء « 1 / 5 » دوزخ طبيعت بنگذرند ؛ به بهشت مشاهدهء ازل نرسند ، زيرا كه قضا مقضى « 6 » آمد . چون عشّاق را « 1 / 6 » از قرب عروس قدم ناگزير آمد ، فرمود « 7 » « وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا » « 7 - 8 » لكن « باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ » « 8 » ، زيرا كه ديوار سراى طبيعت با سور شهرستان ازل بسته است ، و از « 9 » اين سوى نيران امتحان « 10 » ، و از آن سوى مشاهدهء بىنشانست .

( 162 ) چون مذهب در طريقت از « 11 » عين اللّه عاشقان « 1 / 11 » عروس وحدت را به شفقت الهى چنين « 12 » صادر شد ، لا جرم ، اى شمع طراز ! اين صوفى « 1 / 12 » مستور را در عشق رعنا كردى ، و در شور شوق جمال خود در كوچهاى غلط كم زنان كج باز محبّت شيدا كردى . اى آشيان عنقاى مغرب « 14 » عشق ازل ! اين مرغ دردناك را در وكر آن سيمرغ صفت با سرّ مشاهده هم قران

( 1 ) فراقش G : ز فرانش ( ؟ ) A . ( 1 / 1 ) محلى G : محملى ( ؟ ) A . ( 2 / 1 ) عاشقى را G : عاشق را A حق G : - A . ( 2 ) باغ G : باغه A . ( 3 ) آن G : - A . ( 4 ) بر اين G : بدين A . ( 5 ) انسانيست G : + تا بدين صراط A ( تكرار ) . ( 1 / 5 ) به بالاء G : ببلاى A . ( 6 ) مقضى G : مقتضى A . ( 1 / 6 ) چون عشاق را G : چو عاشق را A . ( 7 ) فرمود G : گفت A . ( 7 - 8 ) . سورهء 19 ( مريم ) آيهء 72 . ( 8 ) سورهء 57 ( الحديد ) آيهء 13 . ( 9 ) و از G : از A . ( 10 ) امتحان G : + است A . ( 11 ) از G : - A . ( 1 / 11 ) عاشقان G : على شقان ( ؟ ) A . ( 12 ) چنين G : چون A . ( 1 / 12 ) صوفى A : صوفى G . ( 14 ) مغرب G : معرفت A .