عبهر العاشقين ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

ترك

تركى كه برخ درد مرا درمانست * او را دل من هميشه در فرمانست

بخريده‌امش بزر ، به صد جان ارزد * جانى كه بزر توان خريد ارزانست .

( ملك نصرة الدين كبود جامه . لباب ايضا ص 52 )

دلم ز نرگس ساقى امان نخواست بجان * چرا كه شيوهء آن ترك دل سيه دانست .

( حافظ . ديوان مصحح قزوينى ص 34 )

حافظ ! چو ترك غمزهء تركان نمىكنى * دانى كجاست جاى تو ؟ خوارزم يا خجند .

( حافظ . ايضا ص 122 )

يا رب ! اين بچهء تركان چه دليرند به خون * كه به تير مژه هر لحظه شكارى گيرند .

( حافظ . ايضا ص 125 )

اگر آن ترك شيرازى بدست آرد دل ما را * بخال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را .

( حافظ . ايضا ص 3 )

روزبهان غالبا معشوق خود را « ترك » خواند :

« مگر آن غارتى را نديدى كه چون به چشم شوخ دلم را غارت كرد ، و نگارخانهء عشقم بجمال خود عمارت كرد ، خم گشت پشت همّتم درين حرف پرغلط ، زيرا ز دست عشقش بگريختم . پاسبان عشق او دلم را ملازم ، از ان بنعت عشق در دست آن ترك عاجزم .

در عشق تو خفته همچو ابروى توام * زيرا كه نه مرد دست و بازوى توام