ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٩١

حواشى و تعليقات

كميت ( 293 س 11 )

بضم اول و فتح ميم . ع . اسب سرخ رنگ كه به سياهى زند و يال و دم سياه باشد .

كنب ( ص 9 س 6 )

بر وزن طلب . ف . ريسمانى است كه از پوست نبات كتان بافند و محكم است .

سنائى غزنوى گفته :

« دست اعداى تو بربسته بدار از كنبى »

انورى گفته :

« مدتى شد كه به آونگ سرش در كنب است » .

كنه ( ص 811 س 5 )

بضم كاف و سكون نون و هاء . ع . گوهر هر چيز و پايان او و حقيقت چيزى .

كواره ( ص 244 س 13 )

بضم ظروف سفالين را گويند

فريد خراسانى گويد :

پيش مستان بزم وحدت تو * چه كواره چه كاسهء زرين

كو فريدونى كه گاوان را كند قربان عيد ( ص 836 س 17 )

اشاره است به داستان پرورش يافتن فريدون بشير گاوى نغز و پرمايه و قربانى شدن آن گاو بدست ضحاك .

همان گاوكش نام پرمايه بود * ز گاوان ورا برترين پايه بود

كجا نامور گاو پرمايه بود * به مهر فريدون دل آكنده بود

همان گاو پرمايه كم‌دايه بود * ز پيكر تنش همچو پيرايه بود

ز خون چنان بىزبان چارپاى * چه آمد بر آن مرد ناپاك‌راى

( شاهنامه فردوسى )

كوز ( ص 373 س 14 )

بر وزن روز . ف . پشت خميده و دو تا شده را گويند خواه از پيرى باشد و خواه از علت ديگر و كنايه از فلك هم هست .

كه آدم بود يك كف خاك نمناك ( ص 842 س 16 )

اشاره بدين حديث است :

كنت نبيا و آدم بين الماء و الطين ( مرصاد العباد چاپ تهران ص 79 )

كه تا ز سوى يمن بشنود دم رحمان ( ص 810 س 18 )

اشاره بخبر ذيل است :

انى لاجد نفس الرحمن من جانب اليمن ( احياء العلوم ج 3 ص 153 )