ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٨

حواشى و تعليقات

و يا بخارا دانسته‌اند در 187 هجرى درگذشت » .

( نقل از نفحات الانس جامى بتصحيح توحيدىپور ص 37 )

و « الفضيل بن عياض التميمى » صفوة الصفوة ابن جوزى چاپ حيدرآباد ج 2 ص 134 ) .

فوطه ( ص 169 س 10 )

دستار و لنگ حمام و جامهء نادوخته .

قراب ( ص 141 س 1 )

بالكسر . نيام شمشير يا غلاف كه شمشير با نيام در وى باشد .

قرة العين ( ص 546 س 9 )

قره بمعنى خنكى و سردى و بعضى بمعنى راحت و روشنى نوشته‌اند و در منتخب بمعنى روشنى چشم است .

قرائى ( ص 52 س 8 )

قراء بضم و تشديد راء بمعنى خوشخوان و مجازا بمعنى گران جان و در اينجا بمعنى زهدفروشى است .

قز ( ص 434 س 19 )

بالفتح و سكون زاى مهمله . ف . ابريشم خام كرم قز بمعنى كرم ابريشم

قل يا عبادى ( ص 26 س 17 )

اشاره است به آيه 53 سورة الزمر :

قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى . . .

قلاوز ( ص 64 س 6 )

بفتح و ضم واو و سكون زاى معجمه لفظ تركى است بمعنى راهبر و مقدمهء لشكر

قلزم ( ص 60 س 10 )

بمعنى دريا و چاه عميق بسيار آب ( آ )

قنينه ( ص 661 س 15 )

بر وزن كمينه و سكينه . ع . آوندى كه شراب در آن پر كنند مثل شيشه و صراحى و غيره .

قوال ( ص 371 س 4 )

ع . سرد زبان‌آور و بسيار سخن و در عرف مطرب و سرودگوى را گويند .

قيغال ( ص 371 س 4 )

ع . رگى است كه گشادن آن به خون گرفتن سر و روى و گلو مفيد باشد .

كاد الفقر ( ص 593 س 1 )

اشاره است بدين حديث :