ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٧

حواشى و تعليقات

غاشيه‌كش ( ص 350 س 4 )

غاشيه بر دوش و غاشيه بر دوش كشيدن و غاشيه زير بغل كشيدن كنايه از اطاعت و امتثال نمودن .

ميرمعزى گفته :

حاش للّه اگر زنده شود حاتم طى * پيش اسب تو كشد غاشيه در زير بغل

غاليه ( ص 67 س 16 )

مركبى خوشبوى و آن را از مشك و عنبر و كافور و غيره مىسازند و بمعنى مطلق خوشبوى .

ميرمعزى گويد :

بر سمن از مورچه دارى نشان * بر قمر از غاليه دارى اثر

غبرا ( ص 724 س 4 )

بالفتح و المد . ع . زمين

غطا ( ص 701 س 12 )

بالكسر . ع . پرده و پوشش .

غياث ( ص 27 س 3 )

بالكسر . ع . فريادرس . غياث المستغيث فريادرس دادخواهان .

فاروق اعظم آنكه چو طاها و هو شنيد ( ص 704 س 17 )

اشاره است به داستان اسلام آوردن عمر و شنيدن سوره طه .

( رجوع شود به طبقات ابن سعد چاپ ليدن جلد 5 ص 191 و 192 و تاريخ طبرى از كتب خطى كتابخانهء مجلس شماره 1136 ص 434 ) .

فراش ( ص 348 س 13 )

ف . بمعنى پروانه كه جانورى است معروف بر شمع و چراغ مىسوزد .

فرقدان ( ص 792 س 1 )

و فرقدين نام دو ستاره نزديك قطب شمالى كه گرداگرد قطب مىگردند .

فستقى ( ص 247 س 12 )

بضم اول و فتح ثالث و كسر قاف . ع . رنگى است سبز به زردى مايل مشابه برنگ مغز پسته و اين معرب پسته است .

فضيل ( ص 104 س 16 )

« آن مقدم تايبان . . . پير وقت فضيل عياض رحمة اللّه عليه از كبار مشايخ بود و عيار طريقت بود . . . » ( نقل از تذكرة الاولياء عطار ص 74 )

« كنيت او ابو على است و اصل او از كوفه و برخى او را از خراسان و يا سمرقند