ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٣

حواشى و تعليقات

صف النعال ( ص 469 س 20 )

كنايه از آستانهء در و پائين مجلس مقابل صدر و مقدم

صفدر ( ص 750 س 4 )

از هم درندهء صف لشكر .

صفوت ( ص 356 س 10 )

ع . برگزيدگى و صاف شدن .

صلوح ( ص 115 س 16 )

بفتح اول و ضم ثانى و حاى حطى . ع . صلاح و نيكى ضد فساد .

صورت مكن ( ص 705 س 11 )

و صورت مبند يعنى : مپندار و گمان مبر صورت كردن بمعنى تصور كردن .

خاقانى گويد :

صورت نكنم كه صورت داد * در صورت انس و جان ببينم ( آ )

صهيب ( ص 726 س 10 )

پدرش از عمال كسرى بود و خود او در كودكى اسير روميان شد در آغاز رشد فرارا به مكه آمد و با عمار در يك روز اسلام پذيرفت مورد علاقهء وافر عمر بود و طبق وصيت او تا روشن شدن نتيجهء شوراى سقيفه عهده‌دار امامت جماعت مسلمين بود در سال 39 هجرى درگذشت . ( از اسد الغابه )

حسن ز بصره بلال از حبش صهيب از شام * ز خاك مكه ابو جهل اين چه بوالعجبى است

منسوب بحافظ ( نقل از جلد دوم امثال و حكم دهخدا ص 696 )

الضحى ( ص 703 س 13 )

اشاره است به آيهء 1 سورة الضحى :

وَ الضُّحى وَ اللَّيْلِ . . .

صولجان ( ص 793 س 16 )

چوگان و در اصل لغت صولجان بمعنى عصاى سركج و خميده مشتق از صلج كه بمعنى كجى است .

ضيمران ( ص 791 س 12 )

ريحان .

طاش ( 200 س 12 )

شايد مخفف طائش باشد از طيش بمعنى پرخاش وحدت .

طال بقايى ( ص 711 س 12 )

يك طال بقا گفتن ( خدا عمرت دهد )