ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٧٥

حواشى و تعليقات

رشح ( ص 112 س 18 )

و رشحهء آب كه از جايى تراوش كند و به جايى چكد .

رطل ( ص 176 س 8 )

پيمانه ، رطل گران پيمانه گران را گويند كه پر از شراب باشد .

نظامى گويد :

به ياد شه آن مشترىپيكران * چو زهره كشيدند رطل گران

رعنايى ( ص 696 س 2 )

خودآرايى ، بمعنى دو رنگى نيز مستعمل است .

رغما للمرائى ( ص 797 س 7 )

على رغم رياكاران

ركو ( ص 77 س 20 )

بمعنى قطعه‌اى از پارچهء كهنه و لته .

و لتهء حيض .

رمح ( ص 722 س 4 )

نيزه زدن

رند ( ص 756 س 4 )

بفتح اول و سكون نون و دال آنچه از چوب بوقت رنده كردن فروريزد و رنده كنند .

خاقانى گويد :

رندى كه ز رنده‌ام برآيد * بر عارض حور جعد شايد

زحير ( ص 798 س 18 )

بمعنى ناخوشى و آزردگى مستعمل است .

على خراسانى گفته :

گاه دل‌كاوى مرا اين چرخ از فرط ستم * مىدواند هر نفس آشفته چون شخص زحير

زركش ( ص 573 س 16 )

جامه‌اى كه تارهاى نقره در آن بافته باشند ( آ )

زقها ( ص 384 س 19 )

زقه بمعنى آب‌ودانه كه طائر از گلو برآورده در دهن بچه اندازد ( آ )

زنجيره ( ص 767 س 10 )

ف . رشتهء گلابتون كه با ابريشم تابند و گرد لباس بدوزند . ( آ )

مير محمد طاهر حسنى :