ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٩

حواشى و تعليقات

ان قلوب بنى آدم كلها بين اصبعين من اصابع الرحمن كقلب واحد يصرفه حيث يشاء

( صحيح مسلم ج 8 ص 51 )

و اين حديث :

قلب المؤمن بين اصبعين من اصابع الرحمن ان شاء لأثبته و ان شاء لأزاغه

( احياء العلوم ج 1 ص 76 )

مولوى فرمايد :

نور غالب ايمن از كسف و غسق * در ميان اصبعين نور حق

در كف حق بهر داد و بهر زين * قلب مؤمن هست بين الاصبعين

( نقل از احاديث مثنوى )

بسمل ( ص 8 س 9 )

ع . ذبح كردن

بشوليده ( ص 227 س 1 )

و بشوليدن يعنى : بر هم زدن و پريشان كردن و پريشان شده ( آ )

بلارك ( ص 730 س 15 )

بر وزن تبارك نوعى از پولاد جوهردار كه از آن شمشير كنند و بمعنى جوهر شمشير گفته‌اند :

بلارك چنان تافت از روى تيغ * كه در شب ستاره ز تاريك ميغ

درافشان يكى تيغ چون چشم حور * بلارك بر او تافت چون پر مو ( آ )

بلى ( ص 77 س 1 )

اشاره است به آيه 172 سورة الاعراف :

. . . أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى . . .

بملك فقر آمد افتخارت ( ص 843 س 9 )

اشاره به اين حديث است :

الفقر فخرى و به افتخر ( سفينة البحار طبع نجف جلد 2 ص 378 )

مولوى گفته :

فقر فخرى بهر آن آمد سنى * تا ز طماعان گريزم وز غنى

( نقل از احاديث مثنوى )

بوتيمار ( ص 796 س 16 )

نام مرغى است كه بر لب آبها نشيند و آب نخورد و گويند تشنه است و آب نخورد مبادا آب تمام شود و آن را مرغ غم خورك و غصه خورك گفته‌اند .

حكيم سنائى گويد :

در هواى صفا چو بوتيمار * دردت ار هست گو صفير مباد