ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٤٤

6

ترا شيطان مسلمان گشته جاويد * ولى پيچيده سر از پيش عالم

اگر با نام حق نامت نگويند * كرا باشد مسلمانى مسلّم

نيابد خسته‌اى كو منكرت شد * بجز خاكستر خود هيچ مرهم

عدو گر بنگرد در تو بانكار * نماند مردمش در ديده محكم

نگين مىخواست از مهر تو گردون * از آن شد حلقه‌وش مانند خاتم

نگينش چون نشد مهر نبوّت * لبان خويش نيلى كرد زين « 1 » غم

اگر در نطق آيم تا قيامت * نيارم گفت يك وصف تمامت

6

6

زهى مه را رخت تنوير « 2 » داده * بگيسو روز را تشوير « 3 » داده « 4 »

جمالت حسن را در برگرفته * كمالت عقل را تشوير داده

خرد نطق خوشت را كار بسته * شكر لعل لبت را شير داده

عروس هشت جنّت در فراقت * ازين نُه بم نواى زير داده

چو خوشه ده زبان گشته نهم چرخ * صفاتت صد يكى تقرير داده

ازين طاق چهارم روى خورشيد * ز عكس راى تو تأثير داده

قضا ديده قدر مايه ز قدرت * ز كف سررشتهء تقدير داده

بفرمان تو اى فرمانده جان « 5 » * عذاب خلد را تأخير داده

دل عطّار مجنون غم تو « 6 » * تو از زلف « 7 » خودش زنجير داده

بهم نامى « 8 » حق دارم زهى قدر * بهم نامى نكونامم كن اى صدر

( 1 ) - سل : بىغم . نو : ازين غم ( 2 ) - مه و نو : تشوير ( 3 ) - مه : شبگير ( 4 ) - سل و مه و نو : اين ترجيع را دارد ( 5 ) - مه و نو : فرمان ده خاك ( 6 ) - مه : غم تست ( 7 ) - سل : از لطف ( 8 ) - مه : بهم ناميت