ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٤١

2

1

1

فداك ابى و امّى اين تمشى * براق آمد مگر بر عزم عرشى « 1 »

ترا چه عالم و چه عرش و چه فرش * كه صد عالم وراى عرش و فرشى

كنون روحانيان عرش را بين * چو سر بر خط نهاده انس « 2 » و وحشى

تويى سلطان مطلق در دو عالم * كه خط دادندت انس و جان بخوشى « 3 »

ز بس كامد بنزديك تو جبريل « 4 » * شده چون دِحيةُ الكلب قريشى

چو اندر عالم جان اوفتادى * از آن بىسايه دايم مىدرفشى

چو دايم رحمة للعالمينى * بران « 5 » جرم دو عالم « 6 » را ببخشى

نگردد مطّلع بر نقش « 7 » تو كس * كه تو برتر ز نه طاق بنفشى

چو تو برتر ز افلاكى بجز حق * كه داند تا چه نورى و چه نقشى

فسبحان الّذى اسرى بعبده * الى الملكوت و الجبروتِ كلّه

2

2

زهى از عرش اعلى بر گذشته * وز آنجا عرش بالا بر گذشته « 8 »

( 1 ) - مج و فر : اين ترجيع را ندارد . سل و مه و نو : دارد ( 2 ) - مه و نو : خط نهاد انسى و وحشى ( 3 ) - سل : بخشى ( 4 ) - مه : كامد همى جبرييل پيشت ( 5 ) - مه : بدان جرم ( 6 ) - مه : مىببخشى ( 7 ) - سل : نفس تو ( 8 ) - سل و مه و نو : اين ترجيع را دارد