ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٦

9

جان را چو آن مى نوش شد از بىخودى بىهوش شد * عقل از جهان خاموش شد و از دل برفت آرام ما

عطّار در دير مغان خون مىكشيد اندر نهان * فرياد برخاست از جهان كاى رند دردآشام ما

8

8

چون شدستى ز من جدا صنما « 1 » * ملتقى لم تركت فى ندما

حق ميان من و تو آگاهست * هو يكفى من الذى ظلما

ور بدست تو آمدست اجلم * قد رضيت بما جرى قلما

گشت فانى ز خويش چون عطّار * گفت غير از وجود حق عدما

9

9

در دلم افتاد آتش ساقيا * ساقيا آخر كجائى هين بيا

هين بيا كز آرزوى روى تو * بر سر آتش بماندم ساقيا

بر گياه « 2 » نفس بند آب‌حيات * چند دارم « 3 » نفس را همچون گيا

چون سگ نفسم نمكسارى بيافت « 4 » * پاك شد تا همچو جان شد پرضيا

نفس رفت و جان نماند و دل بسوخت * ذره‌اى نه روى ماند و نه ريا

نفس ما هم رنگ جان شد گوييا * نفس چون مس بود و جان چون كيميا

زان بميرانند « 5 » ما را تا كنند * خاك ما در چشم انجم توتيا

روز روز ماست مى در جام ريز * مىمى جان جام جام اوليا

آسيا پرخون بران « 6 » از خون چشم * چند گردى گرد خود چون آسيا

خويشتن « 7 » ايثار كن عطّاروار * چند گوئى لا عليّ و لا ليا

( 1 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مم : دارد ( 2 ) - فر : بر كنار ( 3 ) - سل : چند ورزم ( 4 ) - فر : نيافت ( 5 ) - سل و مه : بميرانيد ( 6 ) - مج : پرآب ( 7 ) - مه : خويش را