ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨٢١

27

ز ماه « 1 » روزه چو كاهى شد اى پسر ماهت * چگونه ماهى ماهى بود بسر روزه

ترا چو از شكرت بوى شير مىآيد * سپيد شد شكرت همچو شير در روزه

ز لعل پرنمكت بوى خون همىآيد * گشاده‌اى تو به خون دلى مگر روزه

ز روزه تا تو لب چون شكر فروبستى * لبم گشاد « 2 » بخونابهء جگر روزه

ز بس كه جست بصر « 3 » چون هلال روى ترا * تباه كرد به خون مردم بصر روزه

دل از فراق تو در روزهء وصال بماند * بجان تو كه بنگشاد او دگر روزه

اگر سؤال كنم بوسه‌اى جواب دهى * كه بىشكى برود حالى از « 4 » شكر روزه

و گر بشب طلبم « 5 » بوسه‌اى بگويى روز « 6 » * كه كس نداشت بدين شام تا سحر روزه

چو من ز عشق تو بيمار و زار مانده اسير * بيار بوسه و بيمار گو بخور روزه

چو جان رنج‌كش من ز هجر در سفرست * رواست گر بگشايد درين سفر روزه

( 1 ) - م . م : نه ماه ( 2 ) - م . م : بهم گشاد ( 3 ) - م . م : جست ثمر ( 4 ) - م . م : نبود سالى از لشكر ( 5 ) - م . م : شب طلسم ( 6 ) - فى : بگويى دور