ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨١٤

25

مقدسا گنهى كان تو دانى از عطّار * به زير پردهء ستّاريش بدار نهان

25

اى هم نفسان تا اجل آمد بسر من * از پاى درافتادم و خون شد جگر من « 1 »

رفتم نه چنان كامدنم روى بود نيز * نه « 2 » هست اميدم كه كس آيد ببر من

آخر بسر « 3 » خاك من آييد « 4 » زمانى * وز خاك بپرسيد « 5 » نشان و خبر من

گر خاك زمين جمله بغربال ببيزند « 6 » * چه سود كه يك‌ذرّه نيابند « 7 » اثر من

من دانم و من حال خود اندر لحد تنگ * جز من كه بداند كه چه آمد بسر من

بسيار ز من دردسر « 8 » و رنج كشيدند « 9 » * رستند « 10 » كنون از من و از دردسر من

غمهاى دلم بر كه شمارم كه نيايد * تا روز شمار اين همه غم در شمر من

من دست تهى با دل پردرد « 11 » برفتم * بردند به تاراج همه سيم و زر من

( 1 ) - مج : اين قصيده را ندارد . سل و فر و مه : دارد . فى : نيز دارد ( 2 ) - مه : نى هست ( 3 ) - فر و فى : ز پس خاك ( 4 ) - سل و فر : من آيند ( 5 ) - سل و فر : بپرسند ( 6 ) - مه : ببيزيد ( 7 ) - مه : نيابيد ( 8 ) - فر و فى : درد دل ( 9 ) - مه : كشيديد ( 10 ) - مه : رستيد ( 11 ) - سل و مه : دل پرغصه