ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٨١٣

24

ز تفّ هيبت تو آتش از دلم برخاست * به آب مغفرتت آتش دلم بنشان

بسى ز بىخبرى جرم كردم و گفتم * كه تو ببخشم اى ناگزير و بگذر از آن

اميد بنده وفا كن بحقّ احسانت * كه كس نماند كه نوميد ماند از آن احسان

چنان ز بار گنه گردنم گران‌بارست * كه اين سبك‌دل بيچاره رايگانست گران

اگر چنانست كه كاريت راست خواهد شد * بقهر كردن ما جمله حكم تست روان

زيان خلق مخواه و بفضل خويش ببخش * چو نيست ملك ترا از گناه خلق زيان

منم دلى و چه دل نيم قطره خون و آن نيز * چنان كه نيست برو اعتماد نيم زمان

چه خيزد از دل پرخون من كه هر ساعت * برآورد ز تمنّاى خود دو صد طوفان

دلى ز دست در افتاده در هزار هوس * اسير مانده در تخته بند صد خذلان

لباس كرده كبود از سفيدكارى خويش * سياه كرده سفيدى او همه ديوان

مذبذبى شده اندر ميان خلق مدام * نه در عبادت خود ثابت و نه در عصيان